Der Autor des Mundart-Artikels ist Bläser-Kollegen Henk Jansen - man nennt ihn auch den Willi Böösch (= Wilhelm Busch) vom Niederrhein

1990. Ne Wentermorje. Et wor jet usselisch, om sechsfünnefunveezisch. Dr Nevvel hing em Jebösch on öwwer de Knolle wie e Flöckske Watt aan dr Wollwest. Isch wor beim Manni em Revier, irjenswo zwesche Erft on Rhing.
Isch hatt minger Tirolerbrack am Streck. Et Bettyschätzeken. Joot, kinne Honk för ze Apporteere, äwwer isch jank nit ohne dr Honk. Mr jeht jo och nit ohne dr Flint!

Jemöötlisch, isch hatt schon de Heimatääd en Klompe aan de Stibbele, de Flint bequem op dr Rügge, send mr zwesche zwei Äcker langjeloope. Rechts de Knolle, links e schön Stöck Jrööndüngung. Ne eetste, heimlije Sonnestrohl koom höösch öwwer dr Horizont.
Frisch isset und still. De Piepmätz schloofe noch, jlöw isch. Janz henge, op so ne aale Koppweid, da hätt ne Bussard opjeblockt on es am drööme, lässt dr Leeve Jott ne joode Mann sin.

So e bessje wor isch wohl och am drööme, eene Fooß höösch vür dä angere am setze, do hefft et Betty ehre Kopp, nemmt jet Wind on luurt en et Onjewisse. Enää! Ne Honk luurt op dr Jaach nit in et Onjewisse, denk isch, do es jet!  "Joot", sach isch, "Betty, do häss jet en dr Noos! Also, jank ens kiecke!" un do loss isch se vom Streck. De Noos aan dr Bodde jeklääft, ne Schwung no rechts un se nimmt e Fasanejeläuf an un ab die Post. Jet querjesöckt on dann wedder strack op misch aan un se jöwt Hals. Rascheln en de Knolle on plötzlisch, möt nem freche  "Göö-öck, Göö-öck" steht e Fasäänche op. Zwei Krejaturen - ein Jedanke: wir legten beide an. Isch die Flint, Wummmm! Dä Hahn de Flöjel. Do häät he uusjegöö-ckt! Määt ne Plumps aan de Ääd, medde en dr Jrööndüngung erin! Fott es he! "Betty", sach ich,  "Kenk, jank ens kiecke, ob dat wat för ons is...", weil, apporteere deht se jo nit, äwwer kieckejonn jeht se. Bloss ehre Stäätz es zo sinn, em Rettisch. Dann kütt dr Honk uus dem  Acker. Nee, wat en Freud! Hätt se dat Hähnche em Fang. Äwwer nit uusjewwe! Enää, vör de Fööß schmieße! Nit jeknautscht. Naja! Dä Honk jeloobt un dä Vogel an dr Jalje jeklemmp.

E Stückske wigger, ne Stoppelsacker. Nix drop!
Vonwäje, säät dr Honk. Ne janz feine Fiepton mäht se, un luurt. Ne Haas!  Jedröckt, op zwanzisch Meter. Dä Honk „down“ jemaat, de Flint parat un höösch op dä Haas aan. Dä jöwt Jas! "Höhöhö, Häske, wat määst de?", denk isch bei misch, sauber mötjeschwunge, fleje jelosse. Wumm! Jet rolleere, Haas duud! „Betty jank eens …“ do wor dä Honk als wedder bei misch un speut dä Haas uus. Isch sach jo, en Brack es kinne Apporteerhonk!

Un dann stunde mr do, mir zwei. Op enem Acker. Möt enem Hahn und enem Haas. Sonndachmorjens, alleen. Vom Nikolauskloster hätt et jraad op Nüng jeläut.

Jo-Jo, dat wor dä Nevvel, in minger Ooge …